Op de Jakobsweg door het Klostertal / Arlbergweg
Komend vanuit Landeck, via St. Anton am Arlberg, bereikt u St. Christoph. Daar verheft zich het Arlberg-Hospiz, in 1386 gesticht door Heinrich Findelkind om reizigers in nood bescherming en onderdak te bieden. Tot op de dag van vandaag is het de zetel van de Broederschap van St. Christoph.
Vanaf de parkeerplaats in St. Christoph bereikt u via de pas de historische Arlbergweg, die u naar de Alpe Rauz voert. Van daar gaat het langs de Rauzbach door het Rauz-Tobel naar Stuben. Langs de kerk komt u bij Hotel POST, de pelgrimsvriendelijke accommodatie in Stuben.
Vanaf Stuben leidt een schilderachtig voetpad naar het Passürtobel, vanwaar men via de voormalige Bundesstraße Langen bereikt. Sinds de spoorlijn door de nieuwe Großtobeltunnel is verlegd, is het mogelijk om over het oude spoortraject naar Klösterle te wandelen. Hier wacht u een prachtig panorama op de tegenoverliggende 2.244 m hoge huisberg "Burtschakopf".
Ter gelegenheid van de opening van de Arlbergbahn bracht keizer Franz Josef I in 1884 een kort bezoek aan de gemeente Klösterle. Hij liet het zich niet ontnemen om de Wäldletobelbrug (gebouwd in 1883) persoonlijk te bezichtigen. Ook u kunt als het ware in de voetsporen van de keizer afdalen en dit indrukwekkende technische meesterwerk – het "Wäldletobel-viaduct" – van dichtbij bewonderen.
In Klösterle wacht het Johanniter-Hospiz op u. Het hospiz werd in 1218 gesticht door graaf Hugo I van Montfort. Naar dit middeleeuwse "Clösterlin" zijn het dorp en het dal genoemd: het huidige Klostertal. Omgeven door de Lechtaler Alpen en het Verwallgebergte wacht u een afwisselend landschap, vooral door het contrast tussen de dalzijden.
"Spirituele wandelingen"
Pelgrimswegen opnieuw beleven
Hoe kan een autosnelwegbrug een pelgrimsstation worden?
Waartoe nodigt een omgevallen boom mij uit?
Wat leidt mij naar mijn bronnen?
Ulrike en Christian Dittmar beschrijven in hun boek "Spirituele wandelingen" hoe pelgrimswegen op een heel andere manier kunnen worden beleefd: wandelen als geestelijke oefening, stilstaan voor bezinning en waarneming, kracht putten uit beweging en meditatie.
Op acht trajecten tonen de auteurs wat men naast het fysieke wandelen kan ervaren: bomen als symbool voor het levensritme, voetsporen in sneeuw of zand als uitnodiging om na te denken over het eigen levenspad, een bron als symbool voor mijn levensbron, het eigen tempo vinden door langzaam te gaan, kruispunten, stenen en muren als verwijzing naar hindernissen op mijn levensweg of het zonlicht als teken van hoop en een nieuw begin.
"Met behulp van dit boek kan iedereen uitproberen hoe het hem of haar tijdens het wandelen vergaat. Het is een wegwijzer naar aandacht en bewustzijn. In een beeldwereld met voortdurende prikkels kunnen we tijdens het wandelen weer leren om rustig en liefdevol te kijken. Misschien bidden met de ogen." Zo vat journalist Franz Alt in zijn voorwoord de boodschap van het boek samen.
